مىدهم ! اما چون حسن عليه السلام از دنيا رفت ، جعده كسى را نزد معاويه فرستاد از او درخواست وفاى به عهد را نمود ، معاويه مالى را كه وعده داده بود فرستاد و گفت : من يزيد را دوست دارم و مىخواهم زنده باشد ، اگر چنين نبود البته تو را به همسرى او درمىآوردم ! شعبى مىگويد : مصداق اين گفته همان است كه حسن عليه السلام به هنگام وفات ، در آن‌وقت كه از جريان كار معاويه ، اطلاع يافت ، فرمود : « زهرى كه او فرستاده بود كارگر افتاد و او ( معاويه ) به آرزوى خود رسيد ، ولى به خدا سوگند كه وى به وعده‌اى كه داده وفا نخواهد كرد و در گفته‌اش صادق نيست ! » ابن‌جوزى مىنويسد : جدم در كتاب « الصّفوه » نقل كرده ، مىگويد : يعقوب‌بن سفيان در كتاب تاريخ آورده است كه جعده همان كسى بود كه امام حسن عليه السلام را مسموم كرد ، و شاعر در اين‌باره مىگويد : آرى تو مغرور مىشوى ، و چه بسا كه براى تو باعث تسلىخاطر است ، و اندوه فراوانى را از تو مىزدايد ! به سبب رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله و شهادت وصى پيامبر ، و شهادت حسين و زهر خوردن حسن ! ابن‌سعد در طبقات مىگويد : معاويه چندين‌بار امام حسن را مسموم كرد ، زيرا كه آن حضرت با برادرش حسين عليه السلام به شام مىرفتند ! ابونعيم از عميربن اسحاق نقل كرده ، مىگويد : من با مردى براى عيادت در آن بيمارى كه از دنيا رفت خدمت آن حضرت رسيديم ، فرمود : « فلانى ! از من حاجتى بخواه ! » او در جواب گفت : نه به خدا سوگند ! هرگز از شما حاجتى نخواهم طلبيد تا خداوند به شما عافيت